marifet

 

bir şeyler yolunda gitmeye başlayıverince dünya çekip içine alıyor seni.. sen de bizdensin der gibi sarılıveriyor  tüm bedenine.. her gün başka bir hayalin koynunda uyanırken buluyorsun kendini... kullandığın umutsuz cümleler çıkıveriyor hafızandan, yarınlara dair büyüyor hayallerin.. birden herkesi sevmeye başlıyor, hayata dair cümleler kurarken buluyorsun kendini. insan böyledir, değiştiğinin kendisi bile farkında değildir çoğu zaman... bir yakını, bir dostundan değiştiğine dair bir kelime duymasa; kendiyle ilgili böyle bir değişimden haberi bile olmaz.

insan değişendir oysa, haddi olduğu kadar değiştirendir. çevresinde dostlarının da olması ayrı bir güzeldir. kendinde bulunan eksikliği, fazlalığı kelam-ı kibar ile belirtecek bir dosta, arkadaşa muhtaç bir varlıktır.

lisan-ı münasip ve kelam-ı kibar kelimeleri ne kadar da güzel. anlatmak istediğinin ötesinde bir şeyler fısıldıyor, anlayana..

kullandığımız kelimelerin ağzımıza, vücudumuza ve gözlerimize yakışıyor olması da çok güzel..

bütünüyle bir insan olabilmemiz en büyük marifetimiz...