ibret

 

hayatta her şeyin senin başına gelebileceği bir durum yok. sınırlı zamanınla koskocaman bir dünyada yer alıyorsun. her şeyi tecrübe ederek öğrenecek bir zamanın da yok.. senin gibi yaşayıp gitmiş sayısı belli bile olmayan nice hikayeler yitip gitti buralarda.. sen yaşananları ve yaşayanları az bir takip edip ibret alacaksın olaylardan.. insanları küçümsemeyeceksin bir kere, gözünde de büyütmeyeceksin seninle aynı zeminde adım atanları... senin yapman gereken bir işin ucundan ihlasla tutabilmek ve hatta tutunabilmek gereğince.. bu kadar mükemmel bir emanete sahipsin ki; sahip olduğun bedeninle, her şey olması gerektiği gibi iki el iki ayak ve diğerleri.. ve diğerleri derken önemsiz olduğu anlaşılmasın diğerleri, benim anlatacak yeterli ilmim yok demek mesutça ve mesrurca... hâdiseler yormasın bedenini.. tüm hâdiselerin sahibini razı edememek meşgul etsin zihnini ve bedenini. anladıkça cehaletinin farkına varmak bile hiç değilse bir yere varmaktır zannımca...