YURT

 

ve sonra bıraktım dedikoduyu, kendimi kendime yermeye başladım. lüzum kalmadı başkasına zahir.. kendim yettim kendime.. bir başkasının ağzından duymaktansa; kendi kendime bütün kem sözleri eyledim. günaha buladım kendimi. kendi kendimin günahına girdim. çok kötü sözler ettim kendime. hakkına girdim belki de nefsimin. yularını koparmış bir boğa gibi daldım kendime.. kendimde kendim kalmayıncaya kadar deşeledim durdum nefsimi ve belki de son nefesimi... içimde bir başkasına söyleyecek bir laf kalmayıncaya dek pataklayıp durmak istedim kendimi. aklı kendime vermeye başladım, insanları anlamaya karar eyledim. göz önünde olmaktansa, bir kör gönülde olmayı yeğledim.. mezarlıkların da en az şehirler kadar kalabalık olduğunu gördüğümde bıraktım ölüm hülyalarını.. bir gönlü eğlemedikten sonra hangi kalabalıklarda yer aldığının farkının olmadığını anladım.. methiyelerin yanındakine, ölüye de rahmet dilemenin gerekliliğini öğrendiğimde henüz ölmediğimi; üzerine bastığım  mekanların yurdum, yârim ve umudum olduğunu derin bir anlayışla kavradım...