seyahat

 

        varılacak bir yeri, kafasına takılacak ve onu uykusuz bırakacak bir meselesi olmalı insanın..

        onu yoldan az biraz çıkınca, tökezleyince elinden tutacak bir arkadaşı da olmalı insanın...

        Hakk'ı ve sabrı tavsiye eden ortamları yol edinmeli kendine, şükrüne şükür katıp gününü gün etmeli, hamd etmeyi de başına tac etmeli. Başka da bir yolu da yok zaten mümin olanın, varsa da bilmiyorum, bilmek de istemiyorum.. Malayani gündemlere verecek yer olmamalı hayatımızda.. Dilimizde zikir, kalbimizde olabildiğince vecd haliyle tamam etmeli bu yolculuğu. Her el sallayana zaman ayırmamalı, geçici arzulara teslim olmadan emaneti sahibine ulaştırmalıyız. Geçiyoruz buralardan, hep hepsi bu.. Telaşemiz seyahatimizin bitiyor oluşundan, ama biliyoruz ki biten şeyler başka yerlerdeki başlangıçların nişanesi.. Rabbim bu yolda sabrımızı da şükrümüzü de kavi eylesin...