sefer

 

    üstümüze bir dünya boca edildi. geçmek durumunda kaldık bu korku tünelinden. varacağımız, vardığımızı sandığımız bir rüya var önümüzde. zanlar üzerine kurduğumuz bu sahnede hep bir şeyler zannetmekle geçiyor ömrümüz. şöyle olursa böyle olur, böyle olmazsa öyle olur şeklindeki paha biçilmez formüllerimizle hayatı kolaylaştırmaya, yaşanabilir kılmaya çalışmaktan başka bir şey yok elimizde... sevdiğimiz veya sevdiğimizi sandığımız ne varsa burada bırakıp çıkıp gideceğiz bu düşler diyarından. nereye gideceğimizi bilememenin verdiği tedirginliği anlatamıyoruz. anlatsak da anlaşılmaktan korkuyoruz. korkmak insanın en sahici yanı. sevmek gibi korkmakta en insani özelliğimiz. bütün kelimeleri kılıçtan geçiriyorum da bir tek ölümü anlatamıyorum kendime. yaşı gelenin, zamanı dolanın, eceli gelenin göç ettiği bir düzlemde olduğumuzu inkar ederek yaşamak olan aklımızı kullanamadığımızın bir ispatı. işimize gelenleri anladığımız, işimize gelmeyenleri yalana doladığımız bu dünyada herkes kendini bir şekilde ikna ediyor yaptıklarının doğruluğuna..