sanrı

 

yıllardır görmediğim ve görmek için bir çaba da

harcamadığım eski zamanlardan biriyle bir arkadaşın

cenazesinde rastlaşmıştık. görmüş olmanın üzüntüsünü

bir de konuşmak zorunda olmak hayli bir artırıyordu.

başımız sağolsun, ölüm bizden uzak olsun gibi laf 

salatasından sonra niye öldü, neden öldü, cenazelerde 

olmasa görüşemeyeceğiz replikleri birbirini arsızca takip

ededursun, sıramızı bu seferlik savmış olmanın haklı

gururuyla cenaze sonrası birbirimize atacağımız kazıkların

hayalini oracıkta kuruveriyorduk. ölüm nedeni sadece yaşamak

olan insanların yanında hayatını çevresindekilere tuzak kurmak

için yaşayan insanların cenazelere katılmaktaki iştiyakı beni

hep derin mi derin bir endişelere sevk ediyordu. insanların

dirisine kin besleyenlerin bir cenazeye katılarak bağışlanma

sanrısına tutunmaları tutulacak bir dal olmasa gerek.