kanat

 

bir bilsen kaç ölüm dayandı kapıma,

kaç kez erteledim gitmelerimi bir bilsen,

kapı önlerine salıncaklar kurdular

eski günlerdeki gibi ama ben ona

dahi gitmedim, gidemedim,

bekledim tonuma uygun rüzgarları 

kimseyi uyandırmadan, kanadım 

kimselere değmesin diye erteledim 

nice uçuşmaları, saç ağrılarıyla

uyandım sabahları, kapattım gözümü

bir yerden sonra, sonrasına yaşamak

dersen, demezsen de her sabah bir 

ölüm süpürür sokakları...